Koert Martens

afbeelding van Koert Martens
Click the images below for larger versions:

© Koert Martens

 

Als kind zag ik mijn vader op reis heel vaak rondlopen met zijn OM2, in een strak bruin lederen tasje, over zijn schouder dragend, wandelend genieten van de natuur. En toen hij een mooi beeld zag, kwam de camera in actie. Ik zag hem met een pijnlijke blik door de zoeker kijken, alsof het een enorme inspanning was die zijn volledige concentratie opeiste. En dan nog eens kijken, maar in een andere positie of hoek! Wat hoger? Misschien toch weer wat lager en een beetje meer naar links! Nog wat aan knopjes draaien, nog eens door de zoeker kijken... Ik vroeg me af wat hij allemaal aan het doen was, en waarom dat allemaal zo lang moest duren. En dan had hij zijn lichtmeter nog niet eens bovengehaald...

Maar stilletjes aan kreeg ik wat meer interesse, vroeg ik wat hij allemaal aan het doen was, en legde hij me meermaals de princiepes uit van diafragma en sluitertijd. Hoe hard hij ook probeerde, zijn uitleg bleef maar niet plakken. Ik was er nog niet klaar voor, maar wou toch af en toe eens proberen een foto te maken. Gemakkelijkheidshalve kreeg ik wat houvast in de vorm van combinaties: "een zonnig landschap moet je met die instellingen fotograferen, en een portretje van iemand doe je zo". En dan komt het wel goed! Toen snapte ik het nog minder. Als het zo eenvoudig is, waarom duurde het dan toch altijd zo lang als 'hij' een foto neemt?

Het is pas veel later, bij de komst van de digitale cameras, dat mijn interesse opnieuw aangewakkerd werd, en met een zotte gedachte kocht ik mijn eerste camera. Een echte kodak, pokke traag bij het scherpstellen en afdrukken. Ideaal om zowat elke actie 'niet' in beeld te hebben... En dan te bedenken dat diezelfde camera figureerde in de actiefilm 'Mission Impossible'! Hilarisch!!

Na de eerste digitale ontgoocheling overwonnen te hebben (of waren het mijn fonkelende verlangende ogen), kocht ik dan mijn eerste DSLR. Een canon EOS 400D. Het beestje begon dan pas echt te bijten! Stilletjesaan ontgroeide ik de automatische mode, mede dank zij mijn vader die me dan nog maar eens de princiepes heeft uitgelegd. Ik bleek er dan toch klaar voor te zijn. Ik was met de basis weg en begon volop te spelen en nam steeds meer foto's.

Vandaag neem ik ook mijn tijd om een foto te nemen. Kijk ik ook vanuit allerlei verschillende hoeken door de camera en draai ik aan alle knopjes. De cirkel is rond. We trekken er zoveel mogelijk samen op uit om onze grenzen beetje bij beetje te verleggen. Vooral veel oefenen, zelf leren en het vooral doen.

 

email : koert.martens@gmail.com

 

BLOG :